شعرهاي پنهاني من

 حسین خوب و همیشه نازنین

من مهربان نیستم ...صمیمی ؟ شاید

اما تو                                                                 

چه صمیمانه مهربانی !

هر آنچه از مهر به یاد دارم  صمیمانه تقدیمت می کنم .

ساناز- ۱ آگوست ۲۰۰۹

Wenn du herabsinkst

in die Innenräume meines Daseins

und meinen Puls

von Kopf bis Fuß zum Tanzen bringst

verwandle ich die Trauben in Wein

während die naiven Schmetterlinge

aus den verwelkten Blüten meines Teppichs

Honig saugen

Ich bin unruhiger

als die Bewohner aller Fenster

und schlafloser

als die Wasservögel dieser Stadt

und die Offenbarungsverse meiner Gedichte

riechen aus Wehmut jede Richtung des Himmels

Da deine Hände nun

aus der Ferne meine Haut beschatten

und mir jeden Tag eine Prise Sonne zum Kosten geben

tue etwas

damit ich die Frechheit dieser Entfernung

ein wenig geduldiger ertrage

denn es gibt viele grundlose Abstände zu verdauen

und ich bin so sehr eine Frau

egal wie dreißigjährig ich bin.

Sanaz Zaresani

Aus dem Persischen von Hossein Mansouri

 (مهر به حسین منصوری همیشه خوب به خاطر تمام خوبیهایش و ترجمه ی این شعر )

وقتی رسوب می کنی لابه لای بودنم

و نبض را در پای تا سرم می رقصانی

انگور را

روی شاخه شراب می کنم

و پروانه های ساده دل

از مرده گی _ محو _ گلهای قالی ام

شهد می مکند

من از اهالی تمام پنجره ها بی قرارترم

 و از مرغان دریایی این شهر بی خواب تر

 و آیه های شعر من

از سر دلتنگی

هر سوی آسمان را بو می کشند

 حال که دستانت از دور

روی پوستم سایه انداخته

و هر روز

تکه ای از خورشید را به من می چشانی

کاری کن

گستاخی این فاصله ها را

کمی صبورانه تر ببینم

هر قدر هم که سی ساله باشم

باز برای هضم این همه مسافت بی دلیل

بیش از اینها زنم.