شعرهاي پنهاني من

پتو را کنار زدیم

و روز آغاز شد

من از پشت پنجره خیابان را ندیدم

درخت را ندیدم

 سایه های مُثل افلاطون را  هم ندیدم

من زندگی را دیدم

که با ریه های سرد نفس نفس میزد

و زانوانش از ناامیدی سست می شد

و خورشید را

که سراسیمه می دوید از کرانۀ باختری به کرانۀ خاوری

تا لحظه را در کهکشان تفسیر کند

ما زمان را به کارخانه های سواچ سپردیم

با سکه هایمان گوسفند ها را شمردیم

و با گندمهای کهنه نان بیات پختیم

جهان سیاه شد

پتو را کشیدیم

و شب ادامه داد خودش را .

ساناز- نوامبر۲۰۰۹

ترجمه آلمانی شعر توسط حسین منصوری

Die Decke zogen wir weg

und der Tag begann 

Aus dem Fenster

sah ich keine Straße

und keinen Baum

auch die Schatten des platonischen Höhlengleichnisses

sah ich nicht 

Ich sah nur das Leben

das mittels kalten Lungen keuchte

und seine Knie

vor lauter Enttäuschung weich wurden

und ich sah wie die hastige Sonne

von der Westküste Richtung Ostküste raste

um den Augenblick zu erläutern

in der Milchstraße 

Die Zeit überließen wir den Swatch-Betrieben

und mittels unseren Münzen

zählten wir unsere Schafe

und backten mit steinalten Weizen

gammeliges Brot 

Die Welt wurde schwarz

Wir krochen unter die Decke

und die Nacht setzte sich fort

Sanaz Zaresani

Aus dem persischen von Hossein Mansouri